Maar goed, het artikel ging over een nieuwe dienst, Zigtag genaamd, waar de toegevoegde tags een soort intelligentie hebben en dus "weten" dat NY en New York hetzelfde betekent, of dat fiets en rijwiel wel eens hetzelfde ding kan aanduiden. Komt ons bibliothecarissen bekend voor natuurlijk, dat was nou juist de kunst van het trefwoorden toekennen en het gebruik van gethesaureerde termen.
De makers van Zigtag zijn er van overtuigd dat deze 'uitvinding' bijdraagt aan de verdere ontsluiting van het web, die met web 3.0 wordt aangeduid. Maar de schrijfster van het artikel vindt dat daarvoor nog meer intelligentie moet worden ontwikkeld, waardoor het taggen niet meer door mensen wordt gedaan. Zou dat ons bibliothecarissen dan toch overbodig maken? Hieronder een stukje van haar tekst.
At first, collaborative tagging, also known as a folksonomy, appeared to be the future of the web. It was a rejection of the search engine in favor of the community. It was our collective intelligence harnessed for the purpose of applying meaning and order to the pieces of the web in ways that computer-based tools could not.
Now that there are myriads of services using tagging, thanks to the explosion of Web 2.0, we're getting sick of all the manual labor involved. Tag your links, tag your photos, tag your blog entries, tag your RSS feeds, etc.
While at one time, a semantic-based tagging system like Zigtag may have seemed like a vision of Web 3.0, we've now come to a point where we wonder if it does enough. It's possible the next revolution of the web won't be a system that understands the meaning of the tags we created, but knows how we would have tagged things if we had bothered to do so and then does it for us. And if that's not the future of the web...well...perhaps it should be.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten